Matcha vraagt iets van je. Niet veel, maar iets.
Een chasen die het poeder losmaakt. Water dat net niet kookt. Een beweging van de pols die, als je hem eenmaal kent, iets meditatief heeft. Matcha bereidt zich niet vanzelf; je bereidt het. En dat verschil is precies de reden waarom het anders smaakt dan wat dan ook.
Het ritueel komt uit Japan, waar het al eeuwen bestaat. Onze matcha komt van een farm in Guizhou, in Oost-China, opgericht door een theemeester uit het Japanse Shizuoka. Japanse kennis, Chinese theetraditie. Bladeren geteeld in de schaduw, zorgvuldig gedroogd en gemalen tot een poeder dat helder groen kleurt en licht schuimt als het wordt geklopt.
De smaak is diep en zacht, met een nasmaak die lang aanhoudt. Umami noemen ze dat in Japan, een aanduiding voor iets dat geen directe vertaling heeft, maar dat je herkent zodra je het proeft.
Een moment van matcha is geen gewone pauze. Het is een kleine oefening in aandacht. En dat merk je.
