Matcha vraagt iets van je. Niet veel, maar iets.
Een chasen die het poeder losmaakt. Water dat net niet kookt. Een beweging van de pols die, als je hem eenmaal kent, iets meditatief heeft. Matcha bereidt zich niet vanzelf; je bereidt het. En dat verschil is precies de reden waarom het anders smaakt dan wat dan ook.
De thee die wij voor onze matcha selecteren, komt uit Japanse theeregio's waar dit ritueel niet nieuw is, maar eeuwenoud. Bladeren geteeld in de schaduw, zorgvuldig gedroogd en gemalen tot een poeder dat helder groen kleurt en licht schuimt als het wordt geklopt.
De smaak is diep, licht bitter, met een nasmaak die lang aanhoudt. Umami noemen ze dat in Japan, een aanduiding voor iets dat geen directe vertaling heeft, maar dat je herkent zodra je het proeft.
Een moment van matcha is geen gewone pauze. Het is een kleine oefening in aandacht. En dat merk je.
